In één klap volwassen.

Volgens de online encyclopedie Wikipedia kan iemand volwassen genoemd worden, als hij of zij in het dagelijks leven blijk geeft van zelfstandigheid en een zekere bedachtzaamheid.

Als ik het met mijn ouders over mijn diagnose heb (11 jaar geleden, toen ik 10 jaar oud was, december 2005) zeggen zij dat ze zagen dat ik na die hectische week in het ziekenhuis vrijwel in één klap volwassen geworden was.

Ik heb een herkenbaar, misschien wel traditioneel diagnoseverhaal. Ik was een tijd lang niet meer dat vrolijke ventje dat ik altijd was, ik begon gewicht te verliezen, ik was moe, prikkelbaar, en bovenal erg dorstig en bezocht ik het toilet abnormaal vaak. Pas na een maand aanmodderen kwam het op een zekere vrijdagavond tot een piek. Hyperventilerend en op het randje van een klaplong werd ik de huisartsenspoedpost binnengebracht. Een bloedsuiker van 24 mmol/l, niet bij bewustzijn en helemaal ‘op’. Na wat standaardtestjes en het aanprikken van een infuus werd ik zelf pas die zondag weer wakker. De diagnose diabetes type 1 was vrijwel meteen in die vrijdagnacht gesteld, en ik had zelf eigenlijk nog geen flauw idee wat er gaande was.

Tot de diabetesverpleegkundige op bezoek kwam. Zij wist mij uit te leggen waarom ik ineens in het ziekenhuis lag, en waarom ik mij zo slecht gevoeld had, en dat ik ‘ziek’ was. Leergierig als ik was (en nog steeds ben) nam ik alle informatie tot mij en kreeg ik als tienjarig mannetje een spoedcursus diabetes, met bloedsuiker meten en insuline spuiten inbegrepen. Op woensdag mocht ik zelf mijn infuus eruit trekken. Binnenkant linkerpols.10 jaar later lieten mijn vader en ik hier een blauwe cirkel tatoeëren.

Mijn ouders. Mijn moeder weet nog goed te vertellen dat ze aan mij vroeg of ik niet erg boos, of verdrietig was. Kennelijk heb ik toen geantwoord ‘waarom, ik kan mijn hele leven nog verdrietig zijn’. Een quote van mijn jonge zelf waar ik vandaag de dag nog steeds wat aan heb. De ziekte is er nou eenmaal, daar kun je niks aan veranderen, hoe ver je hem ook in een hoekje gooit of niet accepteert. Hoe je ermee omgaat is dus een andere kwestie. Dat bepaalt uiteindelijk in een bepaalde mate hoeveel last je ervan ervaart. Zoals mijn vader zijn terminaal zieke beste vriend zei: ‘Je bent zo ziek als je jezelf voelt’.

 

Dat vroeg op eigen poten kunnen staan, uitgelokt door een chronische ziekte, heeft mij tot op de dag van vandaag een sterker individu gemaakt. Ik hoop dat anderen dit ook zo ervaren.

 

In één klap volwassen. Eigenlijk zie ik het als een positief iets. Ik probeer mijn diabetes altijd vanuit een positieve hoek te benaderen. Ik ben er vroeg zelfstandig, berekenend en leergierig van geworden. Meer dan leeftijdsgenoten werd ik bewust van het feit dat elke actie gevolg heeft, en dat je altijd je eigen gezondheid als prioriteit moet stellen. Dat is niet egoïstisch, maar het beste voor jezelf en uiteindelijk ben je daarmee ook een beter mens voor je omgeving, dus iedereen plukt daar uiteindelijk de vruchten van. Het is niet niks om een 10-jarig jongetje om te laten gaan met een medicijn dat net zo goed levensreddend als levensbedreigend kan zijn. Je leert er prioriteiten door stellen, niets voor lief te nemen, de kleine dingetjes nog meer te waarderen, en nog meer dan anderen dankbaar te zijn voor elke dag.

In één klap volwassen. Iets wat ik niet alleen bij mijzelf als jong chronisch zieke zie, maar ook bij mijn lieve vriendin. Ik merk dat we behoorlijk op één lijn zitten wat betreft prioriteiten in het leven. We besteden geen tijd aan ons druk maken om kleine dingetjes, hebben vrijwel geen ruzie en zijn binnen een relatief korte tijd samen gaan wonen. Zij is niet chronisch ziek, maar heeft helaas toen zij nog jong was haar moeder verloren aan borstkanker. Ook zij moest van de ene op de andere dag op een bepaalde manier, ongevraagd, in het dagelijks leven zelfstandig en in zekere zin bedachtzaam worden. Precies zoals de online encyclopedie omschreef.

De impact van de diagnose op het gezin en omgeving, en de impact van de ziekte op latere vriendschappen, relaties en collega’s is groter dan je zelf soms beseft. De ziekte blijft iets van jezelf. Mijn ouders hebben mij vanaf het afkoppelen van het infuus zelf met mijn ziekte om laten gaan. Tuurlijk waren zij altijd in de buurt als ik ze nodig had, maar ik moest er wel zelf mee kunnen dealen. Iets waar ik ze tot op de dag van vandaag dankbaar voor ben.Dat vroeg op eigen poten kunnen staan, uitgelokt door een chronische ziekte, heeft mij tot op de dag van vandaag een sterker individu gemaakt. Ik hoop dat anderen dit ook zo ervaren.Voor alle ouders van kinderen met diabetes, houd altijd moed, behandel je kind niet anders en laat hun ziekte ‘hun’ ziekte zijn, maar zorg zoals voor hopelijk ieder gezin geldt wel voor een veilige en vertrouwde basis om op terug te vallen. Voor lotgenoten die dit lezen, wees open over je ziekte tegenover degenen die recht hebben hier meer over te weten. We zijn niet zielig, maar je mag best af en toe een hulplijn inschakelen. Ook dat is volwassenheid.

 

Eén reactie:

  1. Pingback:Sebastiaans diagnose |

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *